शिळी झालीएत आता चितेवरची फुलं...
श्रदधांजली आणि भिंतींवरचे फोटो...
शिळी नाही ना होउ शकत अशी अंत:करणातली धसधस...
रात्र झालीए आता...
आणि युगभरात गोठलेलं रक्त आग लावुन जाळायचय...
पण जंगलात वणवाही नकोय...
पोळतील हात..
आणि उरेल फ़क्त राख...
एक दिवा हवाय उब देण्यासाठी...
एक ज्योत हविए अंधार फ़ोडण्यासाठी....

स्वप्नं,
दु:ख,
आशा,
आकांक्षा,
प्रेम,
माया,
आनंद,
स्वार्थ,
ईर्शा,
क्रांती,
द्वेश,
राग,
कला,
मत्सर,
हाव,
अंधार.....
आणि मी पेन खाली ठेवलं...

चांदण्यांच्या तेजा पेक्षा रस्त्यावरचे दिवे प्रखर होताएत...
आणि हे अनुभवणारा भावनांचा थांबा सुन्न...

डोळे फ़ाडुन बघाव लागणारं सॊंदर्य खिदळतंय...
आणि हळ्हळतीए बंद पापण्यांमागची सोनेरी किनार...

रखरखत्या उन्हात वारयाची मंद झुळूक नाही...
घोंघावतीए बोचणारी खोलीपुरती हवा...

पापड लाटण्याचे दिवसही आता सुकून पापड झाले...
कारण आजीच्या लाट्याही आता दुकानात मिळ्तात म्हणे...

असंबद्धतेच्या चॊकटीतुन बाहेर किंचाळणारया नजरा...

आपला वेगळेपणा हवाहवासा वाटुनही गर्दीत मावण्याचा अट्टाहास...

मोठा मोठा होत चुरगळून हरवलेला आवाज...

आणि कानाचे पडदे हालवून सोडणारी निरव शांतता...

What in life you can call pain?

Huddle of thoughts crossing each other’s path
Or following something which can’t be called a path
Splatters of colours decolouring your vision
Or something enchanted chaining each reason

Suddenly all dictionaries fall awfully short
Palates dry, no center in the board of dart
Mirror seems fragile, cracking with a glimpse
Same is the way each day ends and begins

Windows and doors appear to be solid
No indication of a beam nor a light
A mighty darkness rapidly creeps in
Making the dark red spot bigger than the fright

And abruptly at an instance time stands still
Breeze starts coming in
And things you though you would never feel….
You reach for the words in desperation to comprehend
Ending up in realization that you can’t really find an end…

गोष्टी जुळून येतात खुपदा,

नंतर शिस्तीत कोलमडण्यासाठी....

गिरवून गिरवून झिजली तरी,

कोरीच शेवटी राहते पाटी....

Untitled......

Thoughts crawling, undefined, certain…
Feelings unrevealing, unknown, undone…